آخرین خبر :

یادداشت

از عادت به عبادت
تا عبادت به سبک بندگی
امروز خراسان جنوبی – زنگویی
zangoei@birjandtoday.ir
کلماتی که از زبان آدم ها ادا می شود، نشانگر جنس نگاه اوست و به مثل همان چیزی است که کوزه وجودش از آن لبریز است. با شناخت دایره واژگانی افراد می توان تصویری از شخصیت آنان در ذهن طراحی و تصویر کرد. آنان که کلمات شأن را خوب انتخاب می کنند، نشانگر نگاه خوبی است که دارند. به کسانی می مانند که دست شان همیشه پر است از دسته های گل. به هرکه برسند، با دسته ای گل یا یا- لااقل- شاخه ای گل، لبخند را بر لبانش می نشانند. گل هم مثل سلام است؛ علیک دارد. این چنین داد و ستدی هم رونق بازار گل را استمرار می بخشد. حالا تصور کنیم این داد و ستد یک طرفش خداوند باشد. همان حضرت جمیل محب جمال. چه می شود این داد و ستد. چه بهار در بهاری می شود از “خواندنِ” بنده و “اجابتِ” خالق. هر سلام به صد علیک پاسخ می گیرد. زیبا می گفت مرحوم حاج اسماعیل دولابی که؛” تا می‌گویم شما آدم خوبی هستید، شما می‌گویید خوبی از خودتان است و خودتان خوبید. خدا هم همین طور است. تا به خدا می‌گویید خدایا تو غفاری، تو ستاری، تو رحمانی و… خدا می‌فرماید خودت غفاری، خودت ستاری، خودت رحمانی و…. کار محبت همین است.” این که خدا بگوید تو غفاری، یعنی به تو توان غفران می بخشد و تو را مظهر شان غفران خویش می کند. یک نتیجه برد – برد که می بری در آستان غفران الهی و می بری به شکوه مظهر شدن بخشندگی در میان خلق خدا. وقتی به خدا با این گمان خوب رو به رو شویم حضرت ارباب هم با گمان خیر نگاه مان می کند و کتاب مان را سطر به سطر با همین نگاه می خواند. این دقیقا همان دستی است که چون خوب می دهد، خوب هم می ستاند. می شود رونق بازار بندگی. می شود رونق میدان زندگی. تکرار این نوع ادبیات هم خوبی افزا و سازنده می شود چه به بیان استاد، ” با تکرار کردن کارهای خوب، عادت حاصل می‌شود. بعد عادت به عبادت منجر می‌شود. عبادت هم معرفت ایجاد می‌کند. بعد ملکات فاضله در فرد به وجود می‌آید و نهایتا به ولایت منجر می‌شود.” ولایت حق که جهان را به زیبایی زیر چتر خویش می گیرد.

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شدعلامتدارها لازمند *

*

theme